Er is een eenzaamheid in ons die luistert.

In deze zin uit Joodse hoek hoor ik een echo van de Sutra Dharani van de grote mededogende: “ Dat ik mag ingaan tot dit hart dat luistert.

Het is van alle zingeving de volheid, grond en loutering van al wat leeft.

Alles is onverlicht, is onverlost.

Oh aarde, aarde!

Ik ween om de schepping!

Ik roep om jou!”

Wat bedoel ik daarmee?

Dat het schijnbaar individuele en egocentrische zitten in de meditatie voor mij alles te maken heeft met de ander, met ‘sangha’ dus.

Dat het schijnbaar machteloze zitten in de meditatie te maken heeft met verantwoordelijkheid nemen, ten opzichte van jezelf en tegelijk ten opzichte van alle anderen.

”Hoe talloos de levende wezens ook zijn, ik beloof ze allen te bevrijden.”

En tegelijk beseffen dat je dit niet kunt.

En het desondanks doen.

En niet wij moeten het doen.

De eenzaamheid in ons doet het.

Er is een eenzaamheid in ons die luistert en die verbindt.

Het enige wat wij kunnen doen, moeten doen is: in die eenzaamheid gaan staan, niet weglopen van en voor onszelf, de moed opbrengen om samen te leren vallen met onszelf.

 

Wat Als?

Bieke Vandekerckhove

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s