Hoe talloos de levende wezens ook zijn

Hoe talloos de levende wezens ook zijn, ik beloof ze allen te bevrijden,
hoe peilloos de oorzaak van lijden ook is, ik beloof haar geheel te verwijderen
2 van de 4 geloften na zazen 
    
Als gevolg van de interesse van onze mijn zoon werd net meer dan een jaar geleden het fort Breendonk aangedaan. 
De intensheid van dit bezoek in volgende woorden vastgelegd:
 
Breendonk
 
Donkere
dreigende
wolken
het welkomstgebaar
lege
ruimtes
vol
emoties
lege houten stapelbedden
vol diep voelbaar hangende pijn
leegte
vol grenzen
vocht
dringt lichaam en geest binnen
de alleszeggende stilte
verscheurt
schreeuwend
het hart
onheilspellende gang
naar
het knarsende licht
boven
de metalen haak
kil, koud, hard
tastbare
zintuiglijke
marteling
gierende wind
op het plein
tranen van de hemel
doordrenken
het hout van de palen
des doods
krachtige
zielen
vergezellen
het eenzame pad      
 
Het opnieuw neerpennen haalt nog eens het onverwoordbare naar boven die enkel de bezoekers van deze door mensen geschapen plaats kunnen ervaren. Sommigen verkiezen bewust deze wreedheid te weren. De mening toegedaan dat dit gebeuren in het geheugen gegrift dient te staan -al was het maar omdat deze geschiedenis zich niet mag herhalen- deed het bewandelen van de grond, waar niet zo lang geleden mensen een vreselijke lijdensweg hebben afgelegd, meer dan waard. De werkelijk is echter zo pijnlijk confronterend. Immers nu nog doet de mens zijn medemens soortgelijk onrecht aan en hier ben ik mij heel goed bewust dat de woordkeuze onrecht de grote van de vreselijkheid vervat in de daad met geen woord te vatten is .
Op dit moment worden levende wezens hun vrijheid ontnomen op basis van huidskleur, religie, grondeigendom, om er maar enkele te noemen.
Wanneer je dit leest, ondergaan mens en dier ergens op deze planeet martelingen waar een “normaal” denkend en handelend mens niet bij kan….
 
En uit mijn mond, mijn geest komt de gelofte  “hoe talloos de levende wezens ook zijn, ik beloof ze allen te bevrijden – hoe peilloos de oorzaak van lijden ook is, ik beloof ze geheel te verwijderen”….????
 
Zover hoeft het trouwens nog niet gezocht te worden. Kijkend naar mijn leefwereld en bedenkend hoe mijn bestaan de vrijheid beknot van mijn medemens, pijn wordt veroorzaakt aan hen die ik liefheb, dien ik immers eerlijk te zijn met mezelf. Ook ik ben aanleiding tot on-vrijheid en lijden.
 
Het besef hoe onmogelijk deze gelofte eigenlijk wel is…. 
 
Tijdens een weekendje uit met vrienden kwam de onvermijdelijke keuze van wie wat wil doen met daarbij, al is het maar een seconde, de ontgoocheling van de “ander” die denkt wat had hij of zij liever hadden gedaan/gezien.
Ook dat is pijn, ook dat is niet-vrijheid.
De woorden vol waarheid van een vriendin : ” Je kan niet voor iedereen goed doen” hangen nog in mijn oren.
 
     
En toch
toch is er diep in ieder mens dat “iets” dat al het goede wenst voor zijn partner, zijn kinderen, zijn huisdier, zijn buur, zijn vrienden , de mensen in de straat, de wereld, de natuur, het universum, de kosmos
dat “iets” die begint met het geven van een glimlach, een schouderklopje, een klein geschenk waarvan je gewoon weet dat de ontvanger er ontzettend blij mee zal zijn, een wandeling met de hond aan de leiband die in deze on-vrijheid toch kan kwispelstaarten.
Is het niet juist in het denken en handelen voor de ander dat het geschenk ligt van vrijheid binnen de niet-vrijheid, het niet-lijden binnen het lijden?   
dat dat “iets” kan groeien tot een aanvoelen van wat bijdraagt tot het welgehagen van je medemens, ja zelfs dier?
dat “iets” dat je die onzichtbare verbondenheid laat voelen tussen al wat is?
en de kracht geeft de gelofte af te leggen tegen beter weten in.

Een geschenk van iemand die mij zeer dierbaar is (bij deze nogmaals heel erg bedankt) brengt als gevolg van dit schrijven een bezoek aan mijn gedachten. Het fantastische  boek “Twee Rivieren” van Taitetsu Unno haalt in een hoofdstuk aan, en ik citeer “In de moderne geschiedenis wordt Hitler gezien als het geïncarneerde kwaad en moeder Theresa als de belichaming van liefde. Het flagrante verschil tussen de twee moge duidelijk zijn, maar beiden zijn menselijke wezens. Als mensen kunnen wij zowel een Hitler als een moeder Theresa zijn. De kernvraag van eenieder van ons is: wie ben ik, een Hitler of een moeder Theresa? Toen Moeder Theresa eens werd gevraagd waarom ze haar leven wijdde aan de armen en behoeftigen van Calcutta, zou ze geantwoord hebben:’ Omdat ik besefte dat ik een Hitler in mij had’. Dit mag paradoxaal klinken, maar haar bekentenis dringt door tot de kern van het religieus ontwaken. Zonder inzicht in de eigen potenties tot het kwade, blijft het duivelse binnenin onherkenbaar en ononderzocht.”
 
Hoe talloos de levende wezens ook zijn, ik beloof ze allen te bevrijden,
hoe peilloos de oorzaak van lijden ook is, ik beloof haar geheel te verwijderen     
een religieus ontwaken….